Ouderling zijn

Hoe zou je ouderling zijn in deze tijd het beste kunnen omschrijven? Velen hebben er zo’n beladen gevoel bij. Maar eigenlijk is het in de eerste instantie je interesse in mensen. In wat ze doen, in wat ze denken, hoe ze leven. Een stukje met ze oplopen, naar mensen luisteren, gewoon geïnteresseerd zijn in hun doen en laten.

Je moet natuurlijk niet vergeten wie je inspiratiebron is en waar die gedrevenheid vandaan komt, die bron waaruit je zelf kracht put. Het zet je zelf ook op het spoor om over geestelijke dingen na te denken en van daaruit ga je naar de ander toe. Velen hebben vanuit hun kindertijd nog de herinnering dat als de ouderling op bezoek kwam, hij dan kwam met een opgeheven vingertje: waar was je zondag, ik heb je niet gezien in de kerk en gaan de kinderen wel naar de catechisatie, je zou ook best bij het koor kunnen gaan! En natuurlijk zou het fijn zijn als er zondags wat meer mensen in de kerk zouden zitten en er veel kinderen met plezier naar de catechisatie zouden gaan. Maar is het omzien naar elkaar, het meeleven met elkaar, de liefde die je als christen zou moeten hebben niet het begin van een bloeiende gemeente? Wat zijn we vaak druk met alle dagelijkse dingen waardoor we steeds achter onszelf aan hollen en niet de rust en tijd kunnen vinden om ons te richten op een ander. Als je jezelf de rust gunt om te kunnen ontvangen, dan kan je leven zoveel meer inhoud hebben!

Print Friendly, PDF & Email
Boekenlegger op de permalink.

Reacties gesloten.