Uitleg zondag 2 december, 1e Advent

Bijbelgedeelte: Jes.11:1-4/Luk. 21:25-31

Gemeente van de Heer Jezus Christus,

Iemand zei eens: Dat koninkrijk van God, zou daar nog iets van terecht komen? Vanaf het allereerste begin van het christelijk geloof leven mensen vanuit dat verlangen. De Heer zal in alle majesteit stralend aan de hemel verschijnen.

Daarin klinkt ook het verlangen door naar recht en gerechtigheid. De Heer zelf die het onrecht aan het licht zal brengen. Alle schone schijn zal doorprikken. Alles wat je nu graag verborgen wilt houden voor anderen. Een Heer die mensen werkelijk aan het licht brengt, die de kwetsbare mensen koestert en beschermt, geen vluchtelingenkampen meer, want overal kun je veilig wonen. Geen voedselbanken meer, want niemand valt meer onder de armoedegrens tussen wal en schip. Geen massagraven meer, want mensen staan elkaar niet meer naar het leven. De beulen, de daders ook zij zullen tot hun recht komen en hun straf niet ontlopen.

Diep verlangen naar een wereld die geheeld is. Tot op vandaag klinken die woorden van het begin: Maranatha: Heer kom spoedig

Advent betekent: Hij komt.

Eeuwenlang proberen mensen in het wereldgebeuren te ontdekken of de wederkomst van de Heer al nabij is. Oorlogen, overstromingen, aardbevingen, hongersnoden. Radeloos van angst zullen de mensen zijn vertelt Lukas ons. Radeloos van het oergeweld van de zee. Radeloos van angst. Hoe was dat toen ons dorp werd gebombardeerd? Hoe is dat voor de mensen in Syrië, in Afghanistan, bij bombardementen, beschietingen en bomaanslagen. In Jemen dreigen veertien miljoen mensen de hongerdood te sterven. Ik hoor over gigantische bosbranden en orkanen die alles verwoesten. Deze zomer werd de maan bloedrood. Ik stond daarnaar te kijken met twee vriendinnen in de buurt van Alkmaar.
Z’ on twintig jaar geleden zag ik de zonsverduistering op een heuvel net in Frankrijk. Alles veranderde, zelfs de vogels waren stil. Dan komen die woorden ook bij mij boven: tekenen aan zon en maan en sterren………

In de tijd van de protesten tegen de kruisraketten begin jaren 80 heb ik ooit op de radio een jonge vrouw horen zeggen dat ze hoopte dat er gauw een kernoorlog zou komen want dan zou de Heer terugkomen.

Voor mij ging toen de knop om. Ik geloof niet in een God die een kernoorlog nodig heeft om gerechtigheid te brengen.

Ik geloof wel in  een God die tegen de feiten van al ons menselijk geweld en al ons menselijk misbruik van de schepping aan die belofte vasthoudt van gerechtigheid, van een geheelde schepping.

Midden in een wereld waar mensen radeloos worden vanwege al het geweld, vanwege alle levensbedreigende natuurrampen die hen overspoelen, houd ik vast aan die woorden van Jesaja: Uit een grote, zware omgehakte boom zal weer een kwetsbaar twijgje groeien. Zoals je nu al de knoppen kunt zien aan de bomen, aan de struiken, terwijl ze net kaal geworden zijn. Tegen alle geweld van duistere en doodsmachten in zal er een Kind geboren worden. Een en al kwetsbaarheid, een Kind vol van de Geest van God, vol van de Geest van wijsheid, vol van de Geest van vrede. In al zijn kwetsbaarheid is hij daar voor alle kwetsbare en kleine mensen die niet gezien en gehoord worden. Vol van de Geest van recht en gerechtigheid verbindt hij zich met hun lot en komt hij voor hen op. Hij zal de redder zijn der armen, hij hoort hun hulpgeschrei. Hij is met koninklijk erbarmen hun eenzaamheid nabij……

Hij schreeuwt niet van de daken dat hij de eerste en de beste en de sterkste is. Nee, in alle kwetsbaarheid zet hij zijn eigen leven in voor wie het niet redden in deze wereld. Als een lam laat hij zich naar de slachtbank drijven. Als een dwaas hangt Hij te kijk.

Hij wijst mensen op de onbaatzuchtige grenzeloze liefde van God. Hij vertelt mensen over een koninkrijk waar de dood niet meer zal zijn, geen pijn en geen verdriet, waar God zelf de tranen uit onze ogen zal wissen.

Maar wanneer breekt dat koninkrijk dan aan? Die nieuw hemel en die nieuwe aarde? Komt er nog wat van terecht?

De evangelist Johannes vertelt hoe Jezus zelf  tegen zijn leerlingen zegt dat niemand het uur weet: Niemand, de engelen weten het niet, en zelfs de Zoon weet het niet……..

Wat kunnen wij dan anders dan vol vertrouwen en vol verwachting uitzien naar zijn komst. Om zo te leven alsof de Heer vanmiddag zal verschijnen. Niet door alles maar uit onze handen te laten vallen en de boel de boel te laten, nee……Met ons hoofd in de hemel, maar met onze voeten in de aardse klei en onze handen uit de mouwen om daar te zijn waar het nodig is, om helper te zijn voor wie geen helper heeft. Om al vooruit te lopen op wat nog niet is. Om betrouwbaar voor elkaar en elke mens te zijn.

Ik herhaal nog maar eens die uitspraak van Maarten Luther : Als de Heer morgen terugkomt, dan plant ik vandaag nog een appelboompje.

Ik wens ons allen een gezegende Advent, waarin we de hoop levend houden dat de Heer zal komen. Maranatha!

 

Print Friendly, PDF & Email
Boekenlegger op de permalink.

Reacties gesloten.