MEDITATIE : De liefde is…

De liefde is… 1Korinthe 13
Twee keer kreeg ik de vraag voorgelegd: kan het wel? De ene keer was bij een begrafenis. Of die tekst uit 1 Korinthe 13 niet te cliché was. Niet te plat, niet te goedkoop. Een hele goede vraag. Als wij ontroerd zijn door twee handen in elkaar gevouwen, kan een ander lachen om de rimpels of spotten over twee ouwetjes die, kijk toch eens, elkaar nog niet loslaten. Dat wil je niet. Die verbinding tussen die twee is zo bijzonder. In deze situatie van ziekte, na alles wat over hen heen is gekomen, door de stormen van de tijd heen waarin ze elkaar toch hebben vastgehouden. Een vrouwenhand vervlochten met een mannenhand ondanks het gedoe over geld, werk, geloof, kerk, hoeveel kinderen, wat mogen kinderen, wie heeft tijd voor de kinderen, wie is het altijd eens met de kinderen, wie ziet er meer dan de kinderen, enzovoort
De andere keer was voor een bruiloft. Of het kon, 1 Korinthe 13? Waarom niet? Het stel was nog overduidelijk verliefd. De glimlachjes bleven komen, ondanks pukkels, kalende plekjes, vergeten afspraakjes. Ja maar, juist omdat verliefdheid iets anders is dan liefde. Je moet maar afwachten. Wat gaat het worden? Inderdaad, dat vlindergevoel is niet gebonden aan die ene met die pukkel die je nu nog zo grappig vindt. Toch is die glimlach, die blik, die tederheid aanstekelijk. Zelf ga ik ook weer een beetje anders naar mijn dierbaren kijken. In een kerk met een knielend bruidspaar zie ik ogen vochtig worden, handen in elkaar geschoven, lichamen die elkaar zoeken. Wat is dat toch?
Laat ik nu vanmorgen deze tekst hebben gehoord: we worden geboren uit een zee van liefde. Als we sterven worden we meegevoerd in een zee van liefde. In die tussentijd verlangen, zoeken en reiken we naar liefde. Voor een ander bevestigen we: er is liefde.
Sst. Stil. Nu even niet verder vragen. Luister naar wat Paulus schrijft. “Nu kijken we nog in een wazige spiegel, maar straks staan we oog in oog. Nu is mijn kennen nog beperkt, maar straks zal ik volledig kennen, zoals ik zelf gekend ben. Ons resten geloof, hoop en liefde, deze drie, maar de grootste is de liefde.”
Wie kan er dan over zwijgen?

ds. Wil Kaljouw

Print Friendly, PDF & Email
Boekenlegger op de permalink.

Reacties gesloten.