Uitleg zondagochtend 21 februari 2021

Voorganger: ds. L. van Weijen
Bijbelgedeelten: Exodus 1:8-4/2:23-24 en Marcus 10 : 46

1e zondag 40-dagentijd Invocabit

Gemeente van de Heer Jezus Christus,

Drie keer horen we het roepen van mensen om hulp vanuit hun ellende. Heb, medelijden. Kyrie eleison….Heer ontferm U. Het klinkt vanuit Egypte, mensen als slaven onderdrukt en mishandeld.. Is er iemand die hen werkelijk hoort. De Egyptenaren zijn bang voor dat vreemde volk dat steeds groter wordt, straks gaan ze ons nog overheersen.

Die blinde bedelaar bij de poort van Jericho: hij schreeuwt zijn longen uit zijn lijf.. O ja ze horen hem wel en ze snauwen hem af, houd toch je kop dicht met al dat geschreeuw. Maar hij schreeuwt nog harder: Jezus zoon van David heb medelijden……

Wie hoort de schreeuw van duizenden vluchtelingen op dat Griekse eiland? Opeengepakt onder erbarmelijke omstandigheden. Gevlucht voor oorlog, gevlucht voor onmenselijke toestanden en dan kom je terecht in het kamp Moria, in de kou, in de ellende. En iedereen die hulp zou kunnen geven kijkt de andere kant uit. Geen Europese gemeenschap die de handen in elkaar slaan om te helpen. Kyrie eleison!

Ik denk aan het schilderij van Edvard Munch, een Noorse schilder. Dat schilderij heet De Schreeuw. Ik zie een mens die het uitschreeuwt, is het angst, ontzetting, machteloosheid? Is er iemand die hoort?

Voor mij is dat kruis op Golgotha één groot kyrie eleison.  Daar klinkt die schreeuw door onze wereld: Mijn God mijn God waarom hebt U mij verlaten……….en in die schreeuw, de schreeuw van al die mensen, onderdrukt, mishandeld, in de steek gelaten, niet gezien, niet gehoord, als één grote aanklacht…………één grote aanklacht tegen wie eigenlijk? Tegen God…………of tegen de mensheid, tegen onszelf.

Zou dat kruis de grote aanklacht kunnen zijn tegen ons, omdat wij mensen de ander zomaar in de steek kunnen laten, omdat we net even de andere kant op kijken en niet willen zien dat mensen elkaar onderdrukken, mishandelen, aan hun lot overlaten, omdat het ons beter uitkomt. Je moet toch zeker om jezelf denken. Stel je voor dat al die vreemdelingen met hun cultuur ons gaan overheersen. Stel je toch voor dat al die schreeuwers op de hoek van de straat het laatste woord krijgen.

Dat kruis op Golgotha,  een grote aanklacht, een groot protest tegen onze angst, ons niets doen en wegkijken?

Want God hoort dat geschreeuw van onderdrukte en mishandelde mensen?  De Eeuwige hoort de jammerklachten en daalt af en denkt aan dat grote Verbond met mensen.

Jezus laat zich niet tegenhouden door mensen die zich belangrijk vinden. Hij hoort het geschreeuw en neemt die blinde bedelaar serieus.

Die eerste volgelingen van Jezus hebben in de oude woorden van Jesaja over de lijdende knecht van de Heer., Jezus zelf herkent. Niet de almachtige die met een knip van z’n vingers onze troep rechtzet, maar die ene mens, aan God gelijk, die de minste is geworden met al wie onderdrukt en mishandeld worden, die lijden aan het leven en aan al wat een mens kan overkomen.

Dat verbond tussen God en mensen is zichtbaar, tastbaar geworden in hem. Die gekruisigde, daar op Golgotha,  laat in Gods naam zien dat het anders kan dan voor jezelf kiezen.

Een verbond is een afspraak dat je betrouwbaar bent voor elkaar. Vertrouwen dat je waar moet maken in je doen en laten. Als je misbruikt maakt van de ander, of de ander in de kou laat staan dan ben je niet betrouwbaar en maak je dat verbond kapot. Dat heet zonde en dat is zonde!

God hoort de jammerklachten en denkt aan zijn verbond.

Jezus hoort het geschreeuw van de blinde bedelaar en neemt hem serieus

En jij…….en ik…..en wij……wat doen wij als wij die schreeuw om hulp van de ander horen………

Laten wij ons in beweging brengen, door de Geest van, of kiezen we gewoon voor ons zelf…….amen