Meditatie

‘Met Lijden en ziekte is hij vertrouwd’
Dat is een zin uit Jesaja 53. Misschien dacht Jesaja aan de Messias.
Misschien dacht Jesaja aan die ene rechtvaardige die leeft volgens de
wil van God. Hij dacht niet aan Jezus zoals die tot ons gekomen is in de
verhalen. Terugdenken en nadenkend over het leven, het lijden en
sterven van Jezus dachten die eerste volgelingen wel aan de woorden
van Jesaja. Jezus heeft die woorden zichtbaar gemaakt. Gestalte
gegeven! In Hem zijn die oude woorden vervuld.

Hoe is dat voor ons? Op Aswoensdag, 17 februari begint de 40-
dagentijd. Opnieuw valt de 40-dagentijd in de coronacrisis. Het risico
van besmetting speelt nog steeds een rol. Al hoor ik dat de oudsten
onder ons inmiddels de oproepen krijgen voor de vaccinatie. We
hebben met allerlei beperkingen waar we mee te maken hebben.
Inmiddels zijn er ook in onze gemeente mensen aan corona overleden.
Dat is heel verdrietig. Gelukkig hebben de meeste mensen die ik ken,
ook ouderen, vooral milde klachten. Het hele jaar mag dan bol staan
over het coronavirus, we hebben in onze gemeente ook te maken met ernstige vormen van andere ziekten: een ernstige hersenbloeding; vormen van kanker waar mensen in heel korte tijd aan overleden zijn. Bij andere ziekten is het risico van corona-besmetting een extra complicatie. Ik denk uiteraard ook aan onze eigen situatie. Maar er is meer, bijvoorbeeld de vluchtelingenproblematiek, denk aan de mensen in het kamp Moria. De kloof – ook door het cornavirus- tussen rijk en arm wordt steeds groter. Internationaal, maar ook in ons eigen land. Wij vinden dat we recht hebben op een vaccinatie, maar veel armen in deze wereld moeten maar afwachten en staan achter in de rij. Je zult maar chronisch ziek zijn en al jaren moeten leven met beperkingen, dan hoor je nu al die gezonde mensen steen en been klagen over alles wat ze nu een poosje niet kunnen.

‘Met lijden en ziekten is hij vertrouwd’. Juist in de 40-dagentijd staan we stil bij het lijden van Jezus. Jezus die zieken geneest. Wat doen die woorden met ons? Nee, hij neemt onze ziekten niet over. Hoe vaak we ook bidden, het coronavirus verdwijnt niet als sneeuw voor de zon.

Ook ik hoor met regelmaat die vraag: Waarom worden mensen ziek? Waarom is er al dat lijden?

Ik ben niet zo met die ‘waarom vraag’ bezig. We leven in een onvolmaakte en gebroken wereld. We zijn kwetsbaar. Hoe goed ook bedoeld, ik heb vaak het gevoel dat we die ‘waarom vraag’ ook een motie van wantrouwen aan God stellen. Vooral als we zelf door iets ernstigs getroffen worden. Dat voelt immers anders dan al die verschrikkelijke gebeurtenissen die we via het nieuws horen.

Maar stel dat God die ‘waarom vraag’ aan ons zou stellen? In onze gemeente gebruiken we op Goede Vrijdag soms een tekst van het ‘Beklag Gods’ met de woorden: ‘Adam…..Eva…..mens…..waar was jij toen……..? Vul maar in: toen ik op de vlucht was voor de oorlog in Syrië?……… toen het ging over een eerlijke verdeling tussen arm en rijk?………toen je gevraagd werd om je gedrag te veranderen: minder vliegen, minder auto rijden om het klimaat te verbeteren? Hoeveel stoffen zitten er niet onzichtbaar in de lucht die we inademen, in het voedsel dat we eten, zonder dat we dat ons bewust zijn. Wat zou jij God dan antwoorden?

Met lijden en ziekte is hij vertrouwd. Om anderen te verlossen. Het lijden en sterven van Jezus staat centraal omdat hij zijn leven voor anderen inzet en mensen een nieuwe toekomst geeft. Een nieuw begin. Jesaja droomt er al van, dat de oude wereld voorbij zal gaan, geen ziekte, geen dood zal er meer zijn.

Die eerste volgelingen van Jezus stonden er om bekend dat ze omzagen naar mensen die ziek waren en arm, dat ze opkwamen voor gevangenen, en mensen die eigenlijk niet meetelden. Een beetje dwaas in de ogen van anderen. Wie vertrouwt er nou toch op een gekruisigde Messias?

Die lijdende knecht, aan wie Jezus ons doet denken. Wat doet dat met ons, met jou in deze tijd. Hoe ga jij in dat spoor van Jezus, de komende 40-dagen, onderweg naar Pasen?

Laura van Weijen