Meditatie: Somber en mooi

Romeinen 8: 38 “Niets …van wat er ook maar in de schepping is, kan ons scheiden van de liefde van God.”

Somber en mooi
De herfst is aangebroken. De bomen kleuren geel, oranje en rood. De avonden zijn kort. De duisternis valt vroeg.
“Heerlijk! Zo mooi. Zo lekker fris.” Aldus mijn lieve vrouw. “Verschrikkelijk. Zo somber. Zo koud.” Aldus een andere lieve vrouw. Zij bewijzen dat je het leven van twee kanten kunt bezien.

Allebei hebben ze hun reden. De zomer was veel te warm. “Goed dat die voorbij is,” zegt de een. Volgens de ander was de zomer veel te kort. Ze heeft er amper van kunnen genieten. Een seizoen kan ons zomaar door de vingers glippen. Dat gebeurt. Of het komt voor dat een seizoen niet bij onze levensperiode past. Het valt te zwaar.

Nu kom ik tot de meditatieve gedachte. Een seizoen kan symbool staan voor ons leven. Een hete zomer lijkt op een levensperiode waarin veel aan de hand is: moeilijke te verdragen dingen. Een donkere herfst is als een sombere periode waarin veel verdriet heerst. Gelukkig wisselen seizoenen. Is dat ook zo met die periodes in het leven? Soms lijkt zo’n periode wel erg lang te duren… Kan het ons helpen als een goede vriend of lieve vrouw dit seizoen met andere ogen bekijkt?

Een gedachte uit de Bijbel: “Niets kan ons scheiden van de liefde van God”. Dat klinkt te goedkoop, als een vrome wens. Alsof je je niet verdrietig en somber mag voelen. Dat helpt niet. Herfstmensen leren ons dat een wisseling van gevoelens anders gaat. Je kunt duizend keer zeggen dat de herfst mooi is. Het helpt niet. Nee, hup, de laarzen aan. Het bos in en bladeren rapen: geel, rood en goud. Kastanjebolsters: ze prikken je vingers stuk, maar daarin liggen gladde, glanzende bruine bolletjes. Schatten in je hand. De herfst moet je ervaren!

Zo is het met de liefde van God: Jezus brengt ons op de plek waar we de stem van de Vader horen: “mijn geliefde dochter, zoon.” Als kerk gaan we op die plek zitten, om het opnieuw te horen: mijn geliefde! Zegende handen, een lofzang en het samen spellen van woorden uit de Bijbel, of gewoon dat kopje koffie met elkaar en die handdruk bij de deur, nog sterker: samen aan tafel waar Christus gastheer is, dat alles wil ons zeggen, steeds, opnieuw, om het niet te vergeten, geen enkele dag, geen moment: wat er ook maar in de schepping is, niets kan ons scheiden van Gods liefde!

De seizoenen wisselen. Gelukkig maar. De stroom van Gods liefde blijft!

ds. Wil Kaljouw