‘Niets is hier blijvend………’

Allerlaatste meditatie Vrije Evangelische Gemeente Nijverdal

‘Niets is hier blijvend………’  De woorden van dit lied zijn in onze gemeente meer dan eens met overtuiging en enthousiasme gezongen: ‘Niets is hier blijvend, alles hoe schoon ook zal eenmaal vergaan’ (Joh.de Heer l.166).

Die woorden voelen anders als het serieus over onszelf gaat. Als wij zelf afscheid moeten nemen. Afscheid van ons kerkgebouw, en meer dan dat, afscheid van ons als gemeenschap. Nog een paar weken, na 31 augustus zal er geen Vrije Evangelische Gemeente in Nijverdal meer zijn. Ook een enthousiaste vrolijke en open gemeente die ooit de grootste van de Bond was, met Beginselen uit 1881 die ook in deze tijd vooruitstrevend zijn, kan voorbijgaan. Als je dan een streekgemeente bent, raken we als leden in de verstrooiing.

We hebben ons best gedaan met informatie en voorlichting om elk lid te stimuleren om op zoek te gaan: bij welke kerkelijke gemeente zou jij je thuis kunnen voelen? Ga op zoek, ook als je oud en/of ziek bent, want dan hoor je weer ergens bij en wordt er naar je om gekeken.

In zo’n proces van afscheid komen er allerlei gevoelens boven. Verdriet en rouw, teleurstelling, gelatenheid. Er tegenop zien om een nieuwe uitdaging aan te gaan. Waarom zou ik nog? In deze tijd van individualisering kun je toch ook gewoon thuis geloven, of het hele geloof laten voor wat het is, we deden er eigenlijk toch al niets meer aan. Het is met geloven een beetje zoals met voetbal. Je hebt er elkaar bij nodig om plezier in het spel te houden. Over het bovenstaande kan nog veel meer gezegd en geschreven worden. Dat is inmiddels ook op allerlei manieren gebeurd’

Ik wil ook graag de dankbaarheid noemen. Juist bij het afscheid nemen van onze gemeente. Dankbaarheid voor al die mensen die voor ons deze gemeente met hart en ziel hebben opgebouwd tot eer van de liefdevolle God, zichtbaar en tastbaar geworden in Jezus van Nazareth, de opgestane Heer. Pasen herinnert ons eraan dat het graf leeg is en dat de dood en de afbraak nooit het laatste woord hebben.
Mannen en vrouwen, broeders en zusters, die op allerlei manieren deze gemeente gedragen en gevormd hebben vanuit hun geloof in die ene opgestane Heer. De gebeden, de liederen, de preken die klonken. Mensen die aan de wieg gestaan hebben. Mensen uit de hoogtijdagen toen ‘t Vischnet te klein was voor alle kinderen van de zondagsschool. Toen de plankjes uit de banken elke zondag uitgeschoven moesten
worden om iedereen te kunnen laten zitten. Mensen die het ook in die laatste jaren volgehouden hebben, vaak zelf al op leeftijd, om zich in te zetten voor ‘onze gemeente’. Mensen die de pijnlijke en moeilijke beslissingen moesten nemen. Dank je wel daarvoor!

Die gemeenschap die voor ons voelt als een thuis, in een open verbondenheid met elkaar. Waar we ook trots op zijn omdat we hier ons best hebben gedaan “de hand uit te steken naar elke mens die met ons onderweg wil zijn naar het Koninkrijk’, ook als die mens een andere seksuele geaardheid heeft. Daarom kan op ons plein de regenboogvlag wapperen. Dankbaarheid voor wie we mochten zijn, hier in Nijverdal en
omstreken.

Het refrein van lied 166 eindigt met dat wat gedaan werd uit liefde voor Jezus zijn waarde zal behouden. Dat gaat niet voorbij. Het is bovenal de liefde van God die ons vast blijft houden, juist als wij los moeten laten wat ons zo aan het hart gaat. We gaan onder de zegen van de Levende. De Vrije Evangelische Gemeente Nijverdal stopt te bestaan, maar het Lichaam van Christus blijft. Die Liefde gaat onvoorwaardelijk met ons mee.

Laura van Weijen