Meditatie

Dan zullen we, door ons aan de waarheid te houden en elkaar lief te hebben, samen
volledig toegroeien naar Hem die het hoofd is: Christus (Efeze 4:15)

De laatste week van januari was het weer de week van gebed voor de eenheid tussen christenen. En tja, die eenheid tussen christenen is nog wel een dingetje. Jezus riep ertoe op in Johannes 17: “laat hen allen één zijn zoals Wij één zijn”. En ondanks dat de verhoudingen tussen vele kerken en gemeenten de afgelopen jaren beter zijn geworden is er nog een hoop on-eenheid en onenigheid tussen kerken,
kerkgenootschappen en ook binnen gemeenten en kerkgenootschappen. Ik zeg het vaak ook tegen mijn catechisanten, je kan een dorp of wat verder gaan, daar naar de plaatselijke PKN-gemeente(n) gaan, en dat het er heel anders aan toe gaat als bij ons, en toch is het familie.

Maar die on-eenheid is niet iets waar we trots op mogen zijn. Jezus zegt, weer in Johannes 17, dat door de eenheid van Zijn leerlingen de wereld gaat zien dat Hij door de Vader is gezonden als Redder voor de wereld. Onze verdeeldheid schaadt het Evangelie. Als wij al bekvechtend, pootje hakend, en elkaar het licht in de ogen niet gunnend omgaan, wat zien mensen dan van de Liefde van God in Christus? Vrij weinig is dan het eerlijke antwoord.

Nu moeten we wel wat meer over dat woordje eenheid zeggen. Eén van Geest zijn betekent, volgens mij, niet dat alles en iedereen over alles precies hetzelfde moet denken, hetzelfde moet doen, hetzelfde moet vieren voor we één kunnen zijn. Er mogen verschillen zijn in en tussen gemeenten die tegelijk de eenheid in de Heer niet opheffen. Plat gezegd denk ik dat de Heer het niet zoveel uitmaakt of we psalmen oude
berijming of nieuwe berijming zingen, Johannes de Heer, Opwekking, Gezangen of Taizé. Maar wij hebben wel onze voorkeuren en dat is prima! En verschil in voorkeuren maakt je niet minder één. De één houdt meer van korte preken, andere kunnen een lange preek goed hebben, weer een ander houdt van praktisch, en weer een ander wil precies exegetisch weten hoe het allemaal in elkaar steekt. Zoveel mensen zoveel wensen ook in de kerk.

Maar de kunst is om niet elke voorkeur en verschil van mening direct te zien als iets wat onze eenheid in de Heer opheft. De kunst is om te leren van het anders zijn van die ander in de kerk of tussen kerken. Dat die éne Heer hele verschillende kerken en mensen gemaakt heeft, die toch bij elkaar en toch bij Hem horen. Ieder mens, elke gemeente, kerkgenootschap heeft blinde vlekken en ziet niet de volheid van God. Dat ontdek je dus samen! Natuurlijk zijn er soms ook wezenlijke verschillen, dingen waar we fundamenteel anders over denken, doen en geloven. Dan nog geeft dat niet het recht om elkaar zomaar los te laten. Dan nog moeten we proberen elkaar lief te hebben.

Ter afsluiting een grapje (met serieuze ondertoon) die een katholieke diaken mij eens vertelde: “Yorick, hoe weet je dat je in een Protestantse Kerk bent en niet in een Katholieke?” “Daar steken ze Gods Licht (de Paarskaars) aan met een plastic aansteker”. Iets met eerbied.

Ds. Yorick Breemes