Meditatie

Geloof, hoop en liefde

Haar werk hier op aarde is bijna gedaan. Gedragen door het bed dat zijn ondergrond vindt op het erf dat
al zolang haar thuis is. Hier zijn generaties met elkaar verweven.

Jonge en oale leu op aole groond. Herinneringen komen hier tot leven en dierbaren van voorbij ziet ze in gedachten nog op het erf lopen. Op deze geboortegrond werden haar kinderen groot. In haar
hand een handbeschilderd steentje. Ze omklemt het met al haar kracht. Het hart, het
anker en het kruis zijn haar tot teken. Een houvast voor nu, het voedt haar hoop, het
bevestigt haar geloof, en het nodigt uit liefde te blijven geven en te ontvangen. Haar
werk hier op aarde is bijna gedaan. Maar wat een levenskracht vervult haar en wat een
rotsvast vertrouwen op haar Heer. Genade om te leven en genade om te sterven.

Ik ben diep onder de indruk van haar zeggingskracht en de sierlijke eenvoud waarmee zij
getuigt van Christus. Ze zegent eenieder aan haar bed zoals de aartsvaders (en
ongetwijfeld ook aartsmoeders) dat deden als een hemels gebaar. Bijbelse beelden
passen hierbij.

Als predikant krijg je het vertrouwen om mensen pastoraal heel dicht te naderen. Om
samen een dimensie te openen die verder gaat dan de orde, de waan of de sleur van de
dag. Zoekend naar ruimte om verder te kijken dan ons eigen bestaan dat ons zo kan
verlammen. De aanwezigheid van de Eeuwige maakt het tot een geloofsontmoeting,
niet door dat wat wij zeggen of niet zeggen. Het hangt niet af van onze verdienste of de
maat van ons geloof alleen, het gaat om de bevrijdende en verlossende kracht van
Jezus Christus. Christus werkt door zijn Geest in mensen, maar ook buiten mensen om.
Hij is de grote verschilmaker in navolging van zovele van zijn Bijbelse voorgangers.

De kerk vindt haar bestaansrecht in het visioen van de Opgestane Heer. In de gemeente
van Christus putten we levenskracht uit het discipelschap en houden we dat visioen
levend. Het is heel bemoedigend dat het gemeentewerk ook het komende
winterseizoen weer gedragen wordt door zoveel vrijwilligers.

Maken we samen van jeugdwerk tot ouderenpastoraat, van eredienst tot de facilitaire schoonmaakploeg, van
diaken tot ouderling, ruimte voor het Evangelie in woord en daad? Durven we daar
persoonlijk en in het kerkenwerk van te dromen en aan vast te houden? Zoals de
oudere naaste vasthield aan het steentje met “geloof, hoop en liefde” en vanuit daar
haar naasten tot zegen was? Durven we te dromen tegen de werkelijkheid in? Met een
winter in het vooruitzicht die voor velen bol staat van de zorgen? Hoeveel nieuwe
armoede zal er aan het licht komen? Kunnen we elkaar als Nederlanders nog vinden
aan de debattafel? Wie spreekt in de vele impasses het verlossende woord? Durven wij
als christenen op te staan tegen dat wat genadeloos is? En wat is wijsheid in de zaken
die op de kerkelijke agenda staan? Ik wens en bid ons persoonlijk, maar zeker ook als
Gemeente levenskracht en geloofsvreugde toe, zoals deze mij zo genadig ten deel
vallen als ik onze ouderen ontmoet.

Ds. Liesbeth Jansen – Gort