Meditatie

Opademen, en vooruitkijken
Voor veel mensen is het een verademing: er is ons- uiteraard onder voorbehoud- toegezegd dat per 20 september de anderhalve meter losgelaten mag worden. Er is ons- met nog meer voorbehoud- toegezegd dat per 1 november alle coronamaatregelen losgelaten mogen gaan worden.

Hoera! We mogen terug naar de oude situatie! Is dat zo? Zijn wij met elkaar ook niet veranderd, het afgelopen jaar, door al die coronamaatregelen? Al die afstand tot elkaar; al dat thuiswerken en ondertussen ook je kinderen nog lesgeven. Al die pijn dat je maandenlang geen bezoek mocht ontvangen; en vul deze rij maar aan met eigen ervaringen.

Zijn we als leden van de kerkgemeenschap ook veranderd? Anderhalf jaar alleen maar kijken naar de laptop om de diensten te volgen. In je pyjama of ochtendjas, met een kop koffie en zo’n vers croissantje. Op de tijd die jou het beste uitkwam, misschien wel later in de week. Ik hoorde ook verhalen van mensen die het gewoon niet voor elkaar kregen om via de laptop de kerkdienst te volgen, niet omdat ze niet vaardig waren met de laptop, maar omdat het gewoon heel anders was dan wanneer je in de kerk zit. En met je kinderen op de bank voor de laptop om naar de kerkdienst te kijken? Hoeveel van ons hebben misschien in het laatste anderhalf jaar gewoon niet meer de moeite genomen om via de laptop mee te kijken? Anderen hebben thuis uit volle borst meegezongen, daar mocht je tenminste zingen. Veel van de kringen lagen het afgelopen anderhalf jaar stil. Gaan we dat in het komend seizoen met enthousiasme allemaal weer oppakken? ‘De vreugde brengt ons naar dit huis’? Terug naar het oude!?

Houden we ook positieve dingen over aan die afgelopen coronatijd? Heeft het ons tot bezinning gebracht? In de eerste plaats over die gedachte dat ons leven en onze maatschappij maakbaar zou zijn? Hebben we ontdekt hoe kwetsbaar we in feite met elkaar zijn? En waar ervaren wij, of plaatsen wij de liefdevolle God in heel dit coronagebeuren? Kunnen we wel zomaar terug naar het oude? Mogen we als gemeente van de Heer wel zomaar terug naar het oude?

Jesaja waarschuwt de mensen om niet om te blijven kijken:
‘Blijf niet staren op wat vroeger was. Sta niet stil in het verleden. Ik, zegt Hij, ga iets nieuws beginnen het is al begonnen, merk je het niet?’ (naar Jesaja 43 18-19)
Jezus roept de mensen op hun oude leven achter zich te laten. Als gemeente van de Heer leven we met Pasen in de rug, en hebben we in de opstanding van Jezus Christus een nieuw begin van leven gekregen, een nieuwe toekomst. Ons perspectief is vooruit, niet achteruit.

Durven we dat aan, om niet om te kijken, bijvoorbeeld naar al die volle kerken van vroeger, die ook voor de coronatijd al niet meer zo vol waren? Durven we het aan om de toekomst in te kijken? Een toekomst met veranderingen, ook in de kerk. De kerk die door de loop der tijd andere verschijningsvormen zal krijgen. Durven we er op te blijven vertrouwen dat de Liefdevolle zelf de Kerk gaande zal houden, ook als die anders zal zijn, dan wij nu kunnen bedenken? Dan kunnen we met enthousiasme aan een nieuw seizoen beginnen, aan de Geestkracht zal het niet liggen, die wil mensen inspireren. Maar die Geest werkt niet buiten mensen om. Doe jij ook weer mee? Wilt U er ook weer voor gaan? We hebben een grandioos Verhaal in handen, over die liefdevolle God die mensen altijd tegemoet wil komen en er voor hen wil zijn.

Laura van Weijen